Autyzm ...

Jak można wyjaśnić te dziwne zachowania ?

   Autyzm wczesnodziecięcy jest najczęściej określany jako następstwo występującego u dziecka zaburzenia postrzegania zmysłowego i jego przetwarzania. Oznacza to, że narządy zmysłów nie są uszkodzone, Wasze dziecko może widzieć, słyszeć, wąchać, smakować i czuć, ale przebieg procesów w mózgu tzn. odbiór, poznanie, przekazanie i przetwarzanie różnych bodźców zmysłowych jest zaburzone.

Dlatego Wasze dziecko wiele bodźców, informacji które napotyka w swoim otoczeniu nie może zrozumieć. W efekcie odbiera swoje otoczenie jako chaos, którego pragnąc uniknąć - izoluje się, zamyka się w sobie, tworząc własny świat z jego własnymi stereotypami. Przy tego rodzaju zaburzeniu funkcji zmysłów nie może dojść do prawidłowej integracji spostrzegania i działania. Prowadzi to do pełnego zaburzenia rozwoju osobowości i nieprawidłowości przede wszystkim w dziedzinie komunikowania, nawiązywania kontaktów społecznych, rozwoju funkcji poznawczych i mowy, zaburzenia w zachowaniach.

Czasami jednakże dzieci autystyczne osiągają zaskakujące rezultaty w niektórych dziedzinach, pokazują zadziwiające uzdolnienia w malowaniu, muzyce, matematyce, technice, które z powodzeniem rozwijają dalej. Mówi się w takich wypadkach o tzw. „wyspach uzdolnień.„ U wielu dzieci autystycznych syndrom ten jest jednakże związany z towarzyszącym - wtórnym opóźnieniem umysłowym, w gruncie jest on jednakże niezależne od inteligencji dziecka.

Przyczyny autyzmu

Żyć z dzieckiem z autyzmem ...

   Z jednej strony kochacie bardzo wasze chore dziecko, chcecie zrobić wszystko aby mu pomóc, a z drugiej strony jesteście stale narażeni na trudne i stresujące sytuacje, krytykę oraz podważanie skuteczności stosowanych przez Was metod wychowawczych.Tu szczególnie matki - jako sprawujące w większej części opiekę nad chorym dzieckiem narażone są stale na krytykę i dezaprobatę otoczenia.Z własnego doświadczenia wiemy, jak ważne w takiej sytuacji jest móc wymienić swoje doświadczenia z innymi rodzicami, którzy mają podobne problemy. Spróbujcie skontaktować się z rodzicami zrzeszonymi w naszym stowarzyszeniu. Poczujecie, że nie jesteście sami ze swoimi problemami i troskami. Może dać Wam to duże wsparcie, wyrobić pewność siebie, czasami zmienić także własny punkt widzenia.
Z czasem stwierdzicie także , że wychowanie dziecka autystycznego nie jest tylko ogromnym wysiłkiem. Może oznaczać także radość i szczęście wtedy, gdy Wasze dziecko odkryje mowę, wypowie pierwsze słowa, po raz pierwszy naprawdę się do Was przytuli, po raz pierwszy pojedzie samo autobusem lub tramwajem".
Bądźcie dumni z indywidualnych postępów Waszego dziecka, świętujcie Wasze małe codzienne radości z całą rodziną. Niepełnosprawność dziecka prawie zawsze ciąży na partnerstwie rodziców, często stosunki te są poddane niebywale trudnym próbom. Autyzm jest prawdziwym wyzwaniem dla obu stron, które gdy zostanie podjęte, stwarza możliwość rozwoju i powstania nowej, trwalszej jakości związku.
Nie wstydźcie się szukać pomocy u innych ludzi, aby przezwyciężyć swoje codzienne trudności i rozwijać nowe perspektywy.
Obok zinstytucjonalizowanych form pomocy, znajdziecie zawsze partnera do rozmowy w naszym stowarzyszeniu, które z uwagą zechce, wysłuchać Waszych trosk.
Autystyczne zaburzenie Waszego dziecka będzie wywierało wpływ nie tylko na Wasze partnerstwo, ale również na Wasze pozostałe dzieci. W takiej sytuacji dla rodziców, zaspakajanie w sposób wystarczający potrzeb każdego dziecka - nie jest sprawą prostą. Próbujcie zaburzenie Waszego dziecka nie stawiać w centrum Waszego życia rodzinnego, tak jakby wszystko inne było mniej ważne. Rozmawiajcie z Waszymi zdrowymi dziećmi o tych specyficznych problemach, które ma ich autystyczny brat lub siostra, spróbujcie im wyjaśnić na czym polega zaburzenie autystyczne. Starajcie się o ich zrozumienie, jednakże przy tym nie żądajcie za wiele. Zachowujcie się naturalnie w stosunku do Waszego autystycznego dziecka, pokażcie że jest Wasze - wszystkim na zewnątrz.
Waszym zdrowym dzieciom dodajcie sił, tak aby zdołały wspierać swojego autystycznego brata lub siostrę, występować w ich obronie, jeśli stanie się to konieczne. Doprowadźcie do tego, że będą oni traktować swego autystycznego brata lub siostrę tak jak innych członków rodziny: serdecznie, życzliwie , czule. Pozwólcie im także na uzewnętrznienie swoich uczuć takich jak smutek, złość, zazdrość i poświęcajcie swoim zdrowym dzieciom systematycznie dodatkową porcję czasu i uwagi.
Może doświadczyliście już i tego, że krewni lub przyjaciele okazują bardzo niewielkie zrozumienie dla Waszych problemów i mniej lub bardziej otwarcie dają Wam do zrozumienia, że nie jesteście prawdopodobnie po prostu w stanie należycie wychować dziecka. Nie pozwólcie im na utwierdzanie się w takim przekonaniu, ale starajcie się wyjaśnić problem dziecka autystycznego, może przy pomocy innych rodziców lub specjalistów. Im bardziej otwarcie będziecie się odnosić do zaburzenia swojego dziecka, im bardziej naturalne staną się sytuacje dla wszystkich, im wyraźniej będziesz stać u boku swojego dziecka i im mocniej akcentować, że pragniecie zrozumienia a nie fałszywego współczucia, tym większa jest szansa, że Wasze kontakty z rodziną i przyjaciółmi pozostaną stabilne. Należy do tego naturalnie na tyle na ile jest to możliwe, podtrzymywanie udziału w życiu innych, a nie odsuwanie się od wspólnych przedsięwzięć.
Będzie niejednokrotnie dochodzić do konfrontacji z otoczeniem, które za niezwykłe zachowania Waszego dziecka będzie chciało uczynić Was odpowiedzialnymi. Nawet jeśli czasami jest to trudne, próbujcie także wtedy informować rzeczowo o autyźmie. Zapytajcie innych rodziców jak radzą sobie w takich sytuacjach, w jaki sposób w krótkiej i jasnej formie opisać problem. Miejcie siłę i odwagę czasami innym ludziom - wytknąć ich nietolerancję.

Uświadamianie opinii publicznej ...

   Wyjaśnienie opinii publicznej czym jest autyzm, jest pracą trudną i mozolną, tym bardziej że przez lata, tak niewiele się o nim mówiło.
Nasze stowarzyszenie próbuje od kilku lat wykorzystując także środki masowego przekazu, przybliżyć społeczeństwu problem autyzmu, osób autystycznych i ich rodzin oraz wnieść zmiany w postaci akceptacji i zrozumienia.
Jednakże by móc w tym zakresie osiągnąć szybsze postępy, niezbędna jest gotowość i chęć każdego z nas, rodziców dzieci z autyzmem do wzięcia udziału w tym procesie uświadamiającym, bez tego będziemy zapewne musieli znacznie dłużej czekać na odpowiednie postępy.